ΤΟ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ

[left][i]ΝΙΚΟΣ ΑΣΑΝΣΕΡΙΤΗΣ[/i][/left]

[center][size=14][b]ΤΟ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ[/b][/size][/center]

[right][i]Στη μνήμη των παιδιών της Φαρκαδόνας[/i][/right]

         [size=12]Ένα αναπάντεχο δρολάπι[1] ξαμολήθηκεν από ψηλά, απ' το τεράστιο σωληνάκι μιανού γιγάντιου ανθρώπινου νηπίου. Ένα κουρασμένο μυρμηγκάκι που αγκομαχούσε ώρα τώρα μ' ένα σπυρί σιτάρι στην πλάτη, παρασύρθηκε μαζί με το φορτίο του σε μια νεόκοπη στέρνα, πάνω από ενάμισο μπόι βαθιά. Το σποράκι επέπλεε. Το μυρμήγκι γαντζώθηκε απελπισμένα πάνω του. Απ’ το λαιμό και κάτω ήτανε βυθισμένο στο υγρό και σάλευε τη μυτερή του βράκα δραστήρια, χωρίς όμως ν' ανακαλύπτει στήριγμα. Ενώ τα χέρια του κωπηλατούσαν ασταμάτητα, έκανε το λάθος να λυγίσει το σπαστό κορμί του κάτω από το σιταράκι, προσπαθώντας να το αγκαλιάσει με τη βράκα του. Δεν απόσωσε τη μοιραία έμπνευση και το σποράκι, παρασυρμένο από το βάρος του μυρμηγκιού, στριφογύρισε κατά πάνω του και βυθίστηκε προς στιγμή, σχεδόν ολόκληρο. Το μυρμήγκι ακολούθησε θέλοντας και μη την κυκλική κίνηση του σωσιβίου του και βρέθηκε κολλημένο πάνω του ή -για ν' ακριβολογούμε- κάτωθέ του.

         Αισθανόταν να του φεύγει η ζωή μέσ' από τις κεραίες του. Τα αποθέματά του σε οξυγόνο ήταν πολύ λιγότερα απ' τα κουράγια του. Αν επέμενε στο λάθος και κρατούσε κολλημένη τη βράκα στο σπυρί, είναι απολύτως εξακριβωμένο πως θα κατέληγε με το σβέρκο στον πάτο της στέρνας. Από κει κι ύστερα η έλλειψη του οξυγόνου, η κόπωση, αλλά και η πυκνή σύσταση του περιεχομένου της στέρνας κατά πάσα πιθανότητα θα του στερούσαν και την τελευταία ευκαιρία για επανένταξη.

         Το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης υπερίσχυσε για μια στιγμή -ήταν η μόνη στην ιστορία του- και το μυρμήγκι απαγκιστρώθηκε από σπόρο και καθήκον. Άφησε τη μακρουλή βράκα του να παρασυρθεί από το βάρος της εξασφαλίζοντας ξανά στάση κατακόρυφη στο κορμί του. Ταρακουνώντας τρελλά τα χεροπόδαρα κατάφερε να αιωρηθεί στη θέση αυτή με το κεφάλι στον αέρα όσην ώρα ο ασταθής σπόρος, αναζητώντας την ηρεμία του, ξεμάκραινε ελαφρά εξαιτίας του κυματισμού που σήκωνε το ίδιο το μυρμήγκι άθελά του. Πριν ξεμακρύνει περισσότερο από δυο χεριές ο σπόρος κουτούλησε στη βάση μιας πελώριας φουσκάλας, που 'χε προλάβει να σχηματιστεί από τη συγχώνευση άλλων μικρότερων. Η φουσκάλα έσκασε υπόκωφα αναστρέφοντας τον κυματισμό. Ο σπόρος ξαναγύρισε στα χέρια του μυρμηγκιού και το ’σπρωξε προς τα πίσω. Ήταν η σωτηρία!

         Τη στιγμή που το μυρμήγκι τον αγκάλιαζε ξανά, η ταχύτητα του σιταρόσπορου δεν ήταν υπερβολικά μεγάλη ώστε να μετατοπίσει το κέντρο βάρους του μυρμηγκιού και να το ανασκελώσει γι' άλλη μια φορά. Το μυρμήγκι κατόρθωσε να υποχωρήσει χωρίς ν' αλλάξει σχεδόν την κατακόρυφη στάση του, κι έτσι ξαφνικά ένιωσε τη βράκα του να σέρνεται ανέλπιστα πάνω σε σκληρήν επιφάνεια. Ηταν ένας βράχος, αποθεμένος στον πάτο της στέρνας, ψηλός όσο ένα μικρόσωμο μυρμήγκι, υπερ-αρκετός δηλαδή για να εδραιωθεί επάνω του και ν' ανασάνει ένας ταλανισμένος ναυαγός.

         Αυτός ο σωτήριος ύφαλος άλλαξε τελείως το χαραχτήρα του αγώνα. Από δω και πέρα το μυρμήγκι πήρε την τύχη του στα χεροπόδαρά του κι ανάπτυξε δική του πρωτοβουλία αντί ν' αμύνεται σπασμωδικά στις αυθαιρεσίες της μοίρας του. Κατάφερε, πρώτα απ’ όλα, να σκαρφαλώσει πάνω στο άστατο σπυρί τόσο που ν' αποχτήσει ορατότητα απεριόριστη και, άρα, δυνατότητα προγραμματισμού. Διαπίστωσε με την πρώτη ματιά πως μπροστά του η απόσταση από την επόμενη στεριά ήταν σχεδόν απέραντη, τέτοια που ούτε μια ντουζίνα μυρμήγκια στη σειρά δεν αρκούσαν για να τη ζεύξουν. Γυροφέρνοντας εταστικό κι έμπειρο βλέμμα ανακάλυψε πως πίσω του ακριβώς η παραλία, αγκαλά και απόκρυμνη, άπεχε ελάχιστες απλωτές.

         Προσέχοντας να μη χάσει το έρεισμά του, το μυρμηγκάκι στριφογύρισε αργά στηριγμένο με τη βράκα στον ύφαλο κι έφερε το φορτίο του αντίκρυ στο βράχο που δέσποζε στην κοντινή αχτή. Κατόπι, δουλεύοντας σα δαίμονας όσα χεροπόδαρα του έμεναν ελεύθερα, χτύπησε τη μύτη της βράκας στον ύφαλο κι έσπρωξε αποφασιστικά το σπόρο κατά τη στεριά. Το σπυρί υπάκουσε, οπωσδήποτε λαβαίνοντας υπόψη και τις αντίξοες δυνάμεις που ανέπτυσσε το αντιμάμαλο[2] απ' τη μια και η παντελής απουσία πλώρης ή κάποιου μυτερού υποκαταστάτου της από την άλλη. Αν το μυρμήγκι είχε την πείρα -ή το αταβιστικό συνήθειο- να μανουβράρει τα πλεούμενα σταρόσπορα στο μάκρος τους αντί στο πλάτος, το αποτέλεσμα θα ήταν δραματικά ανώτερο ασφαλώς.

         Όμως, έστω κι έτσι, η απόσταση λιγόστεψε και γρήγορα εκμηδενίστηκε σχεδόν καθώς η βράκα του μυρμηγκιού, επιστρέφοντας στην κατακόρυφη στάση της, συνάντησε ξανά τον ύφαλο, του οποίου το εύρος, ευτυχώς, βρέθηκε τελικά ασυνήθιστα μεγάλο. Με τη δεύτερη, λοιπόν, ώθηση, που φαντάζεται κανείς πόσο πιο ηρωική κι ακατανίκητη την έκανε η θέαση της σωτηρίας, το προπορευόμενο σπυράκι βρέθηκε κάτω απ’ το βράχο που στεφάνωνε την ξηρά.

         Εδώ πια ο ύφαλος είχε αποσυρθεί και το μυρμήγκι, αναγκαστικά, μετωριζόταν βαστούμενο από το φορτίο του και συνάμα κουνώντας τα περίσσια χεροπόδαρα. Μα η αδράνεια δεν κράτησε πολύ. Σε μια στιγμή το σιταρόσπυρο ήρθε και διπλάρωσε το βράχο, έτσι που όντας τυχόν σταθερό θα πρόσφερνε ιδανικό σκαλοπάτι στο μυρμήγκι για ν’ ανεβεί. Αλλά ούτε το σπυρί διέθετε την παραμικρή σταθερότητα ούτε το μυρμήγκι είχε τη διάθεση να σωθεί εγκαταλείποντας το φορτίο του.

         Καθώς ο ήλιος έγερνε πίσω μακριά, η ημερήσια κούραση μαζί με τη φθορά από την τόση αγωνία θα είχαν ίσως εξουθενώσει έναν αδύνατο οργανισμό ή μιαν αδύναμη θέληση. Όμως στην περίπτωσή μας το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης, δυναμωμένο από μιαν εξίσου ανυποχώρητη αίσθηση του καθήκοντος, χαλύβδωνε τα εύθραυστα μέλη του σιωπηλού αγωνιστή και πολλαπλασίαζε τις προσπάθειές του.

         Το ατελείωτο σύρε κι έλα του σπόρου σπρωγμένου από την αδιάκοπη κωπηλασία του μυρμηγκιού ήρθε κάποια στιγμή και τον σφήνωσε στη ρίζα του βράχου, λίγον μέσα στο υγρό, τον περισσότερον απ’ όξω. Το μυρμήγκι σα βεβαιώθηκε για τη σταθερότητα του σπόρου, ανέβηκε πάνω του, έψαυσε το βράχο, τον αναμέτρησε χωρίς ν’ απομακρύνεται απ’ το σπυρί, μέτρησε θαρρείς και το μήκος του τελευταίου περπατώντας το απ’ τη μια ως την άλλη και, τελικά, αφέθηκε να μισοβυθιστεί κι αυτό στο δυσάρεστο υγρό.

         Τώρα το αλύγιστο ζωντανό χάθηκε σχεδόν ολόκληρο κάτω από την αδιάφανη επιφάνεια. Κρατώντας το σταρόσπορο αγκαλιά με τα χέρια, τέντωνε τη βράκα του όσο μπορούσε πιο μπροστά εγκλωβίζοντας το σπόρο και ταυτόχρονα επιχειρώντας να τον αποκολλήσει από το βράχο. Η προσπάθεια φαινότανε μάταιη.

         Μα ο αγωνιστής δεν εγκατέλειπε. Άλλαζε θέσεις νευρικά και προσπαθούσε αδιάκοπα. Ο βράχος κουφαλιάζοντας απότομα στο σημείο εκείνο, ρουφούσε τη βράκα μέσα στη σπηλιά όπου είχε σφηνωθεί ο σπόρος και κάποτε το μυρμήγκι βρέθηκε στην ανήμπορη ανάσκελη θέση που όφειλε ν' αποφεύγει με κάθε θυσία. Ξαναγύρισε στο σπασμωδικό αγώνα της επιβίωσης, και κινδύνεψε πραγματικά τούτη τη φορά να πνιγεί κάτω από το αντικείμενο των πόθων του.

         Καθώς όμως οι ανεξέλεγκτες κινήσεις το είχαν φέρει στην άκρια του σπυριού, κάποιο χεράκι του πιάστηκε μέσα στην αγωνία του από τη μύτη του σπόρου και σε λίγο ο συντονισμός των εξασκημένων μυώνων τού εξασφάλισε την ανάβαση στην άκρη του σταριού. Ήταν καιρός! Είχε ανακαλύψει χωρίς να το ’χει προβλέψει το αδύνατο σημείο του αντιπάλου. Ταρακουνημένο από την αγωνιώδη προσπάθεια το σπυρί έχασε την προσαρμογή του στο βράχο και κινήθηκε λοξά προς το βυθό.

         Το μυρμήγκι κινήθηκε κι αυτό, αστραπιαία. Διέτρεξε όλο το μήκος του σπόρου ανεβαίνοντας προς το βράχο, και την ύστατη στιγμή, ενώ με τα ποδάρια και με τη βράκα πίεζε το σπυρί πάνω στο βράχο, αγκιστρωνότανε γερά με τα χέρια του σ’ αυτόν, έτσι που σπόρος, μυρμήγκι και βράχος να καταντήσουν ένα όλον.

         Τώρα \ ήτανε παιχνιδάκι σχεδόν για τις ηράκλειες δυνάμεις της φύσης να ανασυρθεί ίσαμε την κορφή του βράχου το περιπόθητο μακρουλό σπυρί. Στάζοντας, κι αυτό κι ο ακατανίκητος αγωνιστής, φουσκωμένοι, εκείνο από το υγρό που είχε απορροφήσει κι αυτός από αγαλλίαση, στάθηκαν για μιαν ελάχιστη στιγμή, θαρρείς για ν’ αναμετρήσουν το πώς γλίτωσαν, ίσως και το τι όφειλαν να πράξουν ακόμη.

         Ετότες ακριβώς ήταν που ήρθε η τεράστια νηπιακή πατούσα και ολοκλήρωσε το έργο της, κάνοντας ένα με το βράχο, μυρμήγκι και σιταρόσπορο μαζί’ ακαριαία...

         [i][b]-«Οριστικά!»[/b][/i]

... αναπάντεχα...

         [i][b]-«Τελεσιδίκως!»[/b][/i]

... ακατανόητα...

         [i][b]-«Αμετακλήτως!»[/b][/i]

... ΑΔΙΚΑ!

         [i][b]- ΑΔΙΑΦΟΡΟΝ![/b][/i]

[i][right]Πρώτη δημοσίευση στο π. του Βόλου ΕΛΕΥΣΙΣ, Φθιν.-Χειμ. 1995][/right][/i]

--------------------------------------------------------
[center][b]ΣΗΜΕΙΩΣΟΥΛΕΣ:[/b] [/center][/size]
[b]1.[/b] Δρολάπι ή λαίλαψ, ήτοι λεπτή βροχή μετά σφοδρού ανέμου.
[b]2. [/b]Αντιμάμαλο, ήγουν το παλινδρομούν κύμα.

Τελευταία Νέα

Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
18:02
16/07/19
Εκδηλώσεις
09:35
15/07/19
Η Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών πριν τις καλοκαιρινές διακοπές διοργανώνει τον...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
10:46
11/07/19
Αναρτάται ο Ασφαλιστικός Οδηγός εκκαθάρισης ΕΦΚΑ 2018, που συνέταξε ο σύμβουλος του ΔΣΑ Ανδρέας...
Ανακοινώσεις Δικαστηρίων
14:55
09/07/19
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
09:54
09/07/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
10:50
05/07/19
  Αναρτώνται συγκριτικοί πίνακες του νέου Ποινικού Κώδικα και του νέου Κώδικα Ποινικής...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
14:48
04/07/19
Από το Σάββατο 6/7 έως την Κυριακή 7/7 στα τηλέφωνα 210-3398107 210-3398111 και 210-3398196, θα...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
11:15
04/07/19
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε σήμερα στην αίθουσα τελετών του ΔΣΑ το πρώτο σεμινάριο δικαστικών...
Ανακοινώσεις Δικαστηρίων
13:14
03/07/19
Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε το Πρακτικό 2 και τους Πίνακες Διαλογής που μπορείτε να...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
13:00
02/07/19
Επισυνάπτεται ο πρακτικός οδηγός του Δικαστικού Αντιπροσώπου στις Βουλευτικές Εκλογές της 7ης...