Πάσχα με Τυλεόραση

[size=12][i]ΝΙΚΟΣ ΑΣΑΝΣΕΡΙΤΗΣ [/i][/size]

[center][size=14][b]ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΥΛΕΟΡΑΣΗ[/b][/size][/center]
[size=12]
         Ήθελε να παίξεις το γλωσσίδι του κουδουνιού πολλές φορές και δυνατά για να σ' αντιληφτεί -και αν! Ήταν κουδούνι ποδηλάτου και το 'χε καρφωμένο στον παραστάτη της αυλόπορτας -στο πρώτο μετερίζι τ' αλλοσούμπουρδου καταυλισμού του. Τα χειμωνιάτικα πρωινά, μέσα στην ολοκάθαρη ατμόσφαιρα της [i]"Φλόγας"[/i], οι χωματόδρομοι ρεμβάζαν απερίσπαστοι περιφρουρώντας τ' άδεια, μοναχικά εξοχικά σπιτάκια του κοσμάκη. Ο ήλιος σκιαμαχούσε με τα λιανολίθαρα που ξεπετιούνταν κατά βούληση καταμεσής του δρόμου, χωνόταν στα χαντάκια να τους διορθώσει τη φωτοσκίαση, χαϊδολογούσε και τ' αχνάρια των τροχών στην ξεραμένη λασπουριά, φτεροκόπαε μαζί με τη σημαία που σπάραζε δεμένη στον τρεμουλιαστό κοντό. Εκατοντάδες μέτρα πίσω από το χτήμα κι απ' το φαράγγι το γειτονικό, το ανεμούρι στ' αεροδρόμιο χαιρετούσε εν πλήρει στύσει τους αέρηδες που ροβολούσαν θριαμβικά από της Πάρνηθας τα ύψη.
         Κι ο Χατζαντρέας, μαστουρωμένος με τόσα φάρμακα, καταπραϋντικά και άλλα, εκεί στο πίσω το δωμάτιο, κατ' ανεμούρι μεριά, ησύχαζε επιτέλους. Μόνο το υπόπτως μαύρο, το σπαθάτο του μουστάκι ανατρίχιαζε ελαφρά από κανένα στεναγμό οπού δραπέτευε κλεφτά μέσ' απ' τα φυλλοκάρδια του κοιμισμένου δράκοντα. Τον σέβονταν και τα ποντίκια και δε σκαρφάλωναν στο ρεπιασμένο του κρεββάτι να τραγανίσουνε γλυκά τ' αυτιού την γκριτζανίθρα. Επιθεωρούσαν τ' αποφάγια, παρατημένα στο τραπέζι ή στ' άθλιο γραφειάκι του μεγάλου δωματίου, στο πάτωμα, καν στα περβάζια, στην κουζίνα -ή και στον απόπατο. δεν κάνει τίποτες. Δεν ενοχλούσαν το βουτσί με το κρασί, στο δωματιάκι παραδίπλα. εκεί δεν τόλμαε να πατήσει μήτε κι ο σκύλος του ο ίδιος.
         Όξω, παραπίσω απ' το δωμάτιο με το βουτσί, είχε κλεισμένα τα ζωντανά μέσα στο συρματόπλεγμα. Οι κότες είχανε μάθει να εκμεταλλεύονται τις ατέλειες της περίφραξης και σερνάμενες με την γκούσα ξεμπουκάραν στο περβόλι για να τρυγήσουν τις καλλιέργειες. Τα γαλόπουλα δεν μπόραγαν να τις ακολουθήσουν και περιορίζονταν ευέξαπτα στο χώρο τους. Ένα τους ήτανε πολύ αντιδραστικό. Του 'κανες δυνατά -έξω από τον αυλόγυρο εσύ- [i]"Α πούλουρδουλουλού"[/i] στραμπουλώντας τη γλώσσα σου και σ' απαντούσε απαρεγκλίτως, θυμωμένα μάλλον, στη δική του:
         [i]-Α πούλουρδουλουλού! [/i]
         Αυτό ήτανε δική μου ανακάλυψη. Γλυτώνοντας το μπότζι της οδού Ζαϊμη που ταρακούναε εκ θεμελίων το εικοσάχρονο πεζώ μου, παρκάριζα μπροστά στο κουδούνι του ποδηλάτου και πριν το παιδέψω δυναμικά ξελαρυγγιαζόμουνα:
         [i]-Α πούλουρδουλουλού! [/i]
         Άκου ν’ ακούσεις. δικηγόρος πράμα! Δε βαριέσαι. η τσαντάρα που κουβαλούσα έσωνε το κύρος. Άμα κατάφερνα καμιά φορά να τον ξυπνήσω, ξαρμάτωνε την καστρόπορτα από τις αλυσίδες και ξετρύπωνε αργά στητός ο εβδομηντάρης Πρόεδρος, φτενός από το έλκος του στομάχου, πονεμένος απ' την προχωρημένη οστεοπόρωση και την αρθρίτιδα σε σπόνδυλους κι αρθρώσεις. Μαζί του ξεχυνότανε πασίχαρη ολάκερη η μπόχα της κλεισούρας, ν' αρωματίσει κάμποσον απ’ τον κιτσιάρη πρόναο του τεμένους.
         Αυτός ο πρόναος ήτανε κάτι σαν πρόγευση του έσω χώρου. Αντίς για πρόσοψη είχε μια σειρά τάβλες, κατακόρυφα κι αδερφωμένα κρεμάμενες από το γείσωμα της στέγης, σκουρόχρωμες και ξυμένες σα μολύβια λίγο πιο πάνω απ' το κεφάλι σου, έτσι που να προσέρχεσαι με την ιδέα πως ελέγχεσαι από μια συστοιχία σπάθες δαμόκλειες. Στον τοίχο, πλάι στην πόρτα του τεμένους, ένα χοντρό καρφί συγκρατούσε ένα σκεπάρνι και μια πλεξάνα σκόρδα, και κάτωθε μια γκλίτσα ξεκουραζότανε γερμένη σε μια καρέκλα δίχως πλάτη. Από την άλλη τη μεριά της πόρτας, κρέμονταν μια φυσιγγιοθήκη κυνηγετική με κάμποσα φυσίγγια και πάνωθέ της ακριβώς μια τεράστια άσπρη βούρτσα, ξεχασμένη ποιος ξέρει από ποιον Κύκλωπα οικοδόμο. Μπροστά απ' την πόρτα περίμενε μια καρέκλα πλήρης, με ψαθί, αλλά με την πλάτη γυρισμένη στο μουσαφίρη, που θα 'πρεπε κανείς ή να την παραμερίσει ή να την πηδήξει επί τόπου για να διαβεί. Στο κούτελο της πόρτας ένα φανάρι και στα ποδάρια της μια κουρδελού, ν' αποθηκεύει αδιαμαρτύρητα λάσπες αιώνων.
         Προχωρώντας στα ενδότερα, διάλεγα να καθίσω μπροστά στο γραφειάκι, δυο βήματα απ’ την πόρτα, στο έμπα του άντρου. Εκείνος έπιανε την ανάπηρη την πολυθρόνα και μου σερβίριζε νευρωτικά τα έγγραφά του. Δεν τα 'βαζε στη θέση τους σαν τα 'δινα πίσω, και μ’ είχε ν’ απορώ, πώς τα ξανάβρισκε ύστερα από μήνες που τα ξεφούρνιζε ξανά:
         [i]-Αυτά 'ναι τρίχες. Εδώ! Σου έχω την αίτηση που 'δωκα στο Μητροπολίτη. Του λέου" "Σεβασμιότατε, άσε την κουβέντα! Πες εκεί να μου δώσουν τ' αντιμήνσιο για την εκκλησούλα, και τ’ άλλα θα τα βρούμε...".[/i]
         Πίσω απ' την πλάτη μου, στο δερμάτινο τον καναπέ που αναπαυότανε ξεκοιλιασμένος, με την τζίβα όξω, παρακολουθούσαν μ' ενδιαφέρον τη συζήτηση δυο ασήκωτα ντουφέκια -το 'να κυνηγετικό- και κανα δυο παλάσκες βαριές και αρειμάνιες. Ο Χατζαντρέας επέμενε να μου εξηγεί με το δικό του τρόπο τη νομοθεσία της χρησιχτησίας, κι όταν εγώ αντιδρούσα με ακαμψία διδασκάλου, με σταματούσε οργισμένος, έσκυβε πλάι και σήκωνε απ' το πάτωμα ένα χοντρό βιβλιαράκι, γδυτό και τεθλιμμένο:
         [i]-Διάβασε: άρθρο 1445 Αστικού Κώδικα![/i]
         Τέλος πάντων, η συνεννόηση γινότανε. Κι έφτασα και την αγωγή να ξεκινήσω και στις "προτάσεις" που κατάθεσα, μιλώντας για λογαριασμό του [i]"Εξωραϊστικού Συλλόγου Φλόγας"[/i], να ξεσπαθώσω διεκδικώντας την ιδιοχτησία της εκκλησούλας:
         [i]"Το πρόβλημα της εξεύρεσης ιερέα για την Αγια-Τριάδα μας κάθε φορά το έλυνε με διαπραγματεύσεις και διαβήματα ο Πρόεδρός μας, Χατζαντρέας. Εκτός από τον ιερέα που υπηρετούσε κατά καιρούς στον ενοριακό ναό του Δήμου μας, καλούσε κι από τους απώτερους ναούς, ακόμα και ιερομόναχο από τους Αμπελοκήπους [βλ. την κατάθεση του μάρτυρά μου]. Εκφραστική επιστολή απηύθυνε ο Πρόεδρος Χατζαντρέας "προς τον αρμόδιον Μητροπολίτην" [βλ. προσαγόμενο 13]:[/i]
         [i]"....Ο ανωτέρο σύλλογος και τα μέλη του έκτισαν και υλοπείησαν την εκκλησία της Αγ. Τριάδος. Με κόπους, υδρώτες, άνχος, αγωνίες, ταλεπωρίες, με Αστυνομίες, Δασικές Υπηρεσίες και Δηκαστήρια και χρήματα εξ' ολοκλήρου των μελών και οικιστών. Θεάρεστον έργων ο οίκος Θεού που φτιάξαμε.... Ελπίζω να μην με συμβουλεύσετε να την αφίσω να ριμάξη, που λέμε εμείς εκεί κάτω. Τουλάχιστον, δώσε εντολή να λειτουργεί και εδώ ο παππάς. Διότι, όποτε και αν ήλθαν, πλήρονα παππάδες και ψαλτάδες ξεχωριστά.
[center]Με βαθειάν εκτίμησιν.
Προσκυνό".[/center][/i]
         Ο Πρόεδρος είχε ζητήσει αντίγραφο απ' τις "προτάσεις". Και τις μελέτησε εμβριθώς και μ' αξιώσεις. Αλλά, ματαιότης τα εγκόσμια! Η Μητρόπολη είχε ταχθεί μ' εκειούς που ’θελαν [i]"παρεκκλήσιον του ενοριακού ναού"[/i] την αυτοσχέδια Αγια-Τριάδα κι εμείς αγωνιζόμασταν με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο ν' αναγνωριστεί [i]"ιδιωτικός ναός"[/i] κι αυτοδιοίκητος. Στο επιχώριο ακροατήριο είχανε μαζευτεί εν σώματι οι αντίπαλοι, ένστολοι και εν αγανακτήσει ιερά. Είδα κι έπαθα για ν' αποφύγω τις φιλόθεες χειρονομίες τους, καθώς ο Πρόεδρος, κλινήρης κι εκτός μάχης, δεν μπόραγε να εξαπολύσει δορυφόρους, αφού 'χανε σκορπίσει κιοτεμένοι.
         Λοιπόν, βγαίνει η απόφαση και συνερίζεται τους αντιδίκους -τι να κάνει; Ο Πρόεδρος κλείστηκε μέσα στ’ οχυρό. δεν απαντούσε στο τηλέφωνο. Πήγαν και τονε βρήκανε οι πιστοί. Σκελετωμένος, τα φάρμακα χυμένα καταγής, η νταμιτζάνα μοναχή παρέα, ο σκύλος, τα γαλιά ανταριασμένα.
         [i]-Πρόεδρε, να κάνεις έφεση![/i]
         Δεν πρόλαβε. Το λαδάκι του, όσο είχε μείνει, πήρε να διαρρέει βιαστικά. Τόσο δα βάσταξε. ως τον Απρίλη που μας πέρασε. Σύγκαιρα μου 'ρθε κι ένας φάκελος, χωρίς αποστολέα, με μια φωτογραφία. Είχε και μια φωτοτυπία μέσα. Τίποτ' άλλο. Ήταν απ' τις "προτάσεις" μου κι απευθυνότανε στο δικαστήριο. Έλεγε:
         [i]"Εδώ αξίζει μια παρένθεση. Θα δώσει το σφυγμό της ζέουσας πραγματικότητας. Πρόκειται για μια σειρά από πέντε φωτογραφίες [βλ. προσαγόμενα 68-72]. Είναι μαυρόασπρες. Απ' τη χρονιά που πρωτο-λειτούργησε η Αγια-Τριάδα μας. Εικονίζουν, άλλες το πλήθος που παρακολουθεί απ’ έξω και άλλες τους πιστούς που συνωστίζονται μέσα στο εκκλησάκι. Μετέχουν όλοι ευλαβικά σε μιαν ιεροτελεστία. Μα, τι περίεργο: ΧΩΡΙΣ ΙΕΡΕΑ!!! 'Οπως εξηγούσε λακωνικά, στο πίσω μέρος της φωτογραφίας με τα εξοδούχα σμηνιτάκια απ' τ' αεροδρόμιο, ο αγωνιστής ο Πρόεδρός μας:
[center][b]"1976 ΠΑΣΧΑ.
ΔΕ ΜΟΥ ΔΕΙΝΑΝ ΠΑΠΠΑ.
ΚΑΙ ΚΑΝΑΜΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΜΕ ΤΥΛΕΟΡΑΣΗ"[/b][/center]
         Αυτό πια είναι συγκλονιστικό! Από τη μια ο λαός, το πλήρωμα, με την ευλάβεια που θυμίζει τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κι από την άλλη η Εγκατάλειψη. Και σήμερα να βγαίνει ο εκπρόσωπος του ενοριακού ναού και να ισχυρίζεται πως η Αγια-Τριάδα είναι το "παρεκκλήσι του"!!! Ιλάσθητι, Κύριε!"[/i]
         Δεν μπόρεσα να βρω ποιος ήταν ο ευαίσθητος αποστολέας.
         Θαρρώ και δεν υπάρχει πια...

[right][i]Πρώτη δημοσίευση στο π. "ΘΕΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ" Ιουλ.-Οκτ. 2000[/i][/right][/size]

Τελευταία Νέα

Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
15:00
14/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
13:40
14/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
10:20
08/10/19
Η Μόνιμη Επιτροπή Δοκιμασίας Επάρκειας του άρθρου 16 Κώδικα Δικηγόρων (Ν.4194/2013) ανακοινώνει ότι...
Εκδηλώσεις
18:39
07/10/19
Το Ινστιτούτο Διεθνούς και Ελληνικού Αθλητικού Δικαίου (Ι.Δ.Ε.Α.Δ.)  σας προσκαλεί στην ετήσια...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
13:18
04/10/19
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών διοργανώνει Σπουδαστήριο για τον νέο Ποινικό Κώδικα, για ασκούμενους...
Εκδηλώσεις
12:51
02/10/19
  Η PALLADIAN CONFERENCES διοργανώνει για 6η συνεχή...
Προκηρύξεις
19:30
23/09/19
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
08:37
23/09/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
19:47
18/09/19
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
18:08
17/09/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...