Το Σύνδρομον της Τριαλαρίας

[i]ΝΙΚΟΣ ΑΣΑΝΣΕΡΙΤΗΣ [/i]

[center][b][size=14]ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟΝ ΤΗΣ ΤΡΙΑΛΑΡΙΑΣ[/size][/b][/center]

         [size=12]Ο έρωτας είναι σαν τη δικηγορική πράξη. Όποιος δεν έχει το νου του διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει το τρένο και να τερματίσει αδόξως την παρτίδα.
         Σαν ήμουν νιος και παλικάρι, το Πρωτοδικείο των Αθηνών συνεδρίαζε στα "χαμηλά", όπως λέγαμε -ισόγειο Σταδίου και Σανταρόζα- σε μιαν αίθουσα τεράστια, ρυθμού σταβλοειδούς. Γύρω στο βροντοπλόκαμον ανεμιστήρα, στο ταβάνι, τρύπες κοσμούσαν το σοβά, σοβάδες περιβάλλανε τρεμουλιαστοί τις τρύπες. Διακονούσαμε την Θέμιδα υπό την αίρεσιν του ασβεστοκονιάματος.
         Κείνη τη μέρα δίκαζα κι εγώ, επί τέλους, μια σοβαρήν υπόθεση: διατροφή ανήμπορης συζύγου. Στους πρόποδες της Έδρας, αγκαλιά με τους υπόλοιπους συναδέρφους που αγωνιούσαν για τη σειρά τους, άκουσα τον αντίδικό μου να ζητάει "αναβολήν". Εξηγούσε τους λόγους που στήριζαν το αίτημά του. Ο Πρόεδρος έτεινεν ους. Κατόπι στράφηκε σ' εμένα και ζήτησε την άποψή μου. Αρνήθηκα τραγωδώντας κι ο αντίδικος επανήλθε λαύρος. Καθώς τα μάτια μου περιστοίχιζαν τους ανέκφραστους κριτάδες, πλατιές φλούδες σοβάς κατέβηκαν από ψηλά και προσγειώθηκαν δίπλα στην κουδούνα, μπροστά στον ξαφνιασμένο χειριστή της.
         [i]-Και ο Θεός διαμαρτύρεται διά την αναβολήν, κύριε Πρόεδρε,[/i] άρθρωσα σεβαστικά.
         [i]-Τι είπατε; Τι είπατε; Κύριοι, ακούτε τι λέει ο νεαρός συνάδελφός σας;[/i]
         Επανέλαβε την παρατήρησή μου και η ομήγυρις ξεκαρδίστηκε ευπειθώς. Στράφηκε κείνος χαμογελαστός ζερβά – δεξιά, και το Δικαστήριον, διασκεφθέν πίσω απ' την απαλάμη του, ετάχθη υπέρ της προόδου της δίκης. Κύριος οίδε τι θ' αποφάσιζε διαφορετικά…
         Θα πέρασαν είκοσι χρόνια, αλίμονο. Το Πρωτοδικείο γλίστρησε στα λαδάδικα της Σοφοκλέους, σκαρφάλωσε μετανιωμένο Σταδίου και πλατεία Ομονοίας και στερνά οχυρώθηκε πίσω από τα κανόνια της Σχολής των Ευελπίδων. Από κοντά και το Πλημμελειοδικείο. Στο χτίριο εννιά, σε μιαν αίθουσα χωρίς γόπες, ευάερη, ευήλια, της ανθρωπιάς, βρεθήκαμε, με τον Κωστάκη τον πελάτη μου, να καρτερούμε τη σειρά μας. Εκείνος, καταδικασμένος για κάποιες εισφορές που χρώσταγε στο ΙΚΑ, είχε καμωμένην έφεση, που θα γινότανε δεχτή καλώς εχόντων των πραγμάτων, αφού στο μεταξύ το χρέος το 'χε ξοφλημένο.
         "Τουρκοκρατούμενος" ο συνήγορός του. Που σημαίνει, πενηνταρίζοντας είχα βρει το φάρμακο για τ' άγχητά μου με το να σκαλίζω πατριωτικώς τα ιστορικά Τουρκοκρατίας και Βενετοκρατίας –άντε και της Επαναστάσεως του '21. Κουβάλαγα στην τσάντα μου, λοιπόν, ένα βιβλιαράκι με έγγραφα νοταριακά, του 16ου αιώνα, και πολύ μ' απασχολούσε κείνο τον καιρό μιαν ανορθόγραφη αράδα που ’λεγε:
         [i]"Επηδί νομι φησαιος θαιανδρηκος καταληουται και ο παιρηειγηος κόσμος την ηδιοτηταν αμαβροτηταν διαδεχεται…"[/i]
         Καθούμενος στα έδρανα των συνηγόρων τό 'χα ανοιχτό μπροστά μου και το βασάνιζα, τι να σημαίνει. Όπου ο Θεός των πνευμάτων μού στέλνει ένα συνάδερφο, δίπλα μου αραγμένον, το νούμερό του περιμένοντα. Κει που προβληματιζόμουνα χιλιοδιαβάζοντας το έγγραφο το παλιακό, [i]"συνάδερφε"[/i], μου κάνει [i]"τι 'ναι τούτο;"[/i]. Του ξήγησα πως πρόκειται για διαθήκη του 1573, του εκμυστηρεύτηκα πόσο με μπέρδευε κείνο το [i]"θαιανδρηκος"[/i] κι απάνω εκεί μου δήλωσε παπά παιδί και ιδεασμένος.
         -[i]Μίλα, εν Χριστώ αδελφέ, τώρα που σε βρήκα![/i]
         Κι αρχίνισε ο άνθρωπος να τα ταιριάζει.
         Δεν πρόλαβε να μου ξεκαθαρίσει το πράγμα ολοτελώς και νάσου ο Κωσταντής από τα δεξιά μας. Τον είχα αφήσει αριστερά, στο ακροατήριο, να περιμένει καθιστός πότε θα μας φωνάξουν, και τώρα με πλησίαζε απ' τη μεριά της Έδρας.
         [i]-Κύριε Νίκο, ετελειώσαμε,[/i] κάνει διακριτικά.
         Κύριε των Δυνάμεων! Τα μάζεψα εν τάχει και τον οδήγησα στην έξοδο. Δεν αποτόλμησα να τον ρωτήσω καν το αποτέλεσμα. Μια που τον άφηναν να φύγει, θα 'χε απαλλαγεί. Αν τον ρωτούσα κι από πάνω, θα 'ταν σαν να παραδεχόμουν την ασχετοσύνη μου.
         Το περίεργο: Μολονότι καινούργιος πελάτης, δε μου ξεκόλλησε από τότε. Ο Θεός…!
         Ίσως και να μου το χρώσταγε…! Απ' τον καιρό της Χούντας. Τότε που μόλις είχαν μπει σ' εφαρμογή κάποιες διατάξεις για την προσωποκράτηση. Μαύρο 73!
         Κοτοπουλάς απ' το Μαρούσι που 'χε φορέσει φέσι κρατερό στο συνεταίρο του, φιλοξενούνταν στον Κορυδαλλό, προσωποκρατούμενος γι' αυτό το χρέος. Μ' έφεραν σ' επαφή μαζί του και δήλωσε καρδιοπαθής, με κολπικόν πτερυγισμόν. Πρόβλεπε ο νόμος την [i]"εις νοσοκομείον ή ιδιωτικήν οικίαν κράτησιν, δαπάναις του κρατουμένου, έτι δε και την απελευθέρωσιν τούτου"[/i] αν ήταν άρρωστος αυτός και [i]"η ασθένεια τοιαύτη ώστε να υφίσταται κίνδυνος εκ της παρατάσεως της κρατήσεως"[/i]. Κάνω την αίτησή μου στον Πρόεδρο και ζητώ κατεπειγόντως την [i]"απελευθέρωσιν λόγω κινδύνου ζωής".[/i]
         Στο δικαστήριο εξετάζω μάρτυρα για την κατάσταση του ασθενή μια κοπελλιά που 'χε τελειώσει την Ιατρική, μα που δεν είχε πάρει ακόμα ειδικότητα. Ο δικαστής, αρνητικός, μας πληροφόρησε με την απόφασή του πως υπήρχε και το περίφημον Νοσοκομείον των Φυλακών. Μα ο κοτοπουλάς μου, πού να πεισθεί! Η καρδιά του φτεροκοπούσε και κακάριζε παραπονεμένα, ταχύρρυθμα κι επίμονα για φρέσκο αέρα. Δεύτερη αίτηση εγώ, σε άλλο δικαστή, πιο αισθαντικό, με μάρτυρα γιατρό κανονικό καρδιολόγο.
         Το θάμα γίνηκε. Να μπει στην Κλινική διατάζει η απόφασή μας! Γραμμή στη Διεύθυνση των Φυλακών! [i]"Πώς θα εκτελεστεί το θάμα, κύριοι;"[/i]
         [i]-Δεν θα μπορέσουμε, νεαρέ κύριε συνήγορε,[/i] σαρκάζουν. [i]Δεν διαθέτουμε χωροφύλακες να φυλάνει τον κρατούμενό σας εικοσιτέσσερις ώρες το 24ωρο![/i]
         Όμφακες η νομολογία! Απαρηγόρητος ο κοτοπουλάς μου!
         Αλλά ο Θεός των επιτηδευμάτων καραδοκεί. Και μου κατεβάζει μιαν ιδέαν αληθώς διαβολικήν.
         Υποβάλλω ευσεβάστως μιαν αιτησούλα στην Εισαγγελία και ρωτώ αν ποτέ μπορεί να εκτελεστεί η απόφαση. Η απάντηση σιβυλλική, ως καθώς την επερίμενα: [i]"Η απόφασις δέον να εκτελεσθή, ευθύς ως συντρέξωσιν αι υπό ταύτης τασσόμεναι προϋποθέσεις, ήτοι η κράτησις και φύλαξις του οφειλέτου εις ιδιωτικήν κλινικήν δαπάναις αυτού. Φρονούμεν όμως ότι η τοιαύτη απεριόριστος κράτησις εκτός των φυλακών δεν είναι δυνατόν να επιτευχθή, ελλείψει ιδιωτικού προσωπικού φυλάξεως".[/i]
         Δεν είχε προλάβει να ξηρανθεί η εισαγγελική μελάνη και να την η τρίτη αίτησή μου, στον αισθαντικό δικαστή ξανά! [i]"Διά ταύτα αιτούμαι την απελευθέρωσίν μου" [/i]βάζω τον κοτοπουλά μου να δηλώνει. Και ιδού γιατί: [i]"Κινδυνώδης παράτασις της κρατήσεως [εν φυλακαίς, οίκοι ή εν νοσοκομείω] υπάρχει οσάκις λ.χ. η εν Ελλάδι θεραπεία είναι ανέφικτος. Τότε, έστω και εν νοσοκομείω [ελληνικώ] αν κρατηθή ο προσωποκρατούμενος, η υγεία του θα εξακολουθή να κινδυνεύη. Η παράτασις όμως της κρατήσεως εν τη φυλακή καθ' ην στιγμήν η επίτευξις της εν νοσοκομείω κρατήσεως αποκλείεται, είναι εξ ίσου επικίνδυνος, εφ' ω και παρέχει την ευχέρειαν εις τον Δικαστήν, όπως διατάξη την απελευθέρωσιν –έστω και επί ωρισμένον χρόνον [λ.χ. εν έτος]- επί τω τέλει όπως ο ασθενής τύχη περιθάλψεως οίκοι ή εν νοσοκομείω. Δια να εισαχθώ, λοιπόν, εις νοσοκομείον ή να τύχω περιθάλψεως οίκοι, μόνον απόφασις απελευθερώσεως δύναται να με βοηθήση. Άλλως, είμαι καταδικασμένος να αποθάνω εν τη φυλακή!".[/i]
         Ξανά στο ακροατήριο ο μάρτυρας καρδιολόγος, κόντρα ο φεσωμένος πιστωτής, "προτάσεις" να διασταυρώνουμε οι συνήγοροι. Ταχυπαλμία και αγωνία σφοδρή! Ο δικαστής –είπαμε- γνωστός για την καλλιέργεια και την ευαισθησία του. Πώς θα μας έβλεπε όμως; Αμφίβολον το πράγμα! Δεν κρατήθηκα, ωστόσο –ω, άμυαλη νεότης!- και χώνω μέσ' στο φάκελο ολάκερο βιβλίο. Περαίνω δε λέγων:
         [i]"Αν, όμως, διά λόγους εκδικήσεως, προτιμά τον θάνατόν μου ο δανειστής, τότε ας θυμηθή την δικαστικήν κρίσιν εις τον "Έμπορον της Βενετίας" του αθανάτου Σαίξπηρ [προσαγόμενον ι, σελίς 82-83]:
[center]"Καρτέρα μια στιγμή, έχει κάτι άλλο ακόμα.
Το ομόλογο αίμα δε σου δίνει μήτε μια σταλιά.
τα λόγια 'ναι ρητά: μια λίτρα κρέας!
Μα, κόβοντας, μια στάλα αν χύσεις αίμα χριστιανού,
το βιος σου, κινητό κι ακίνητο, κατά της Βενετιάς το νόμο,
σου δημεύεται απ' το κράτος!"[/center]
         Επειδή έχω τας ελπίδας μου εις τον Θεόν και την Υμετέραν συνείδησιν. Διά Ταύτα – Αιτούμαι…".[/i]
         Ο Βασίλης ο Ρώτας με τη μαλλιαρή μετάφρασή του, ο Σάυλωκ ο Εβραίος ο κακός, κι από την άλλη ο Χριστός, που θα εγεννάτο τέσσερις μέρες μετά τη δικάσιμη, εκλήθησαν να συνεργήσουν στην απελευθέρωση του επίμονου κοτοπουλάκου.
         Παραμονή Χριστούγεννα βαρέσανε χαρμόσυνες καμπάνες. Το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια…! Για πότε πήρα αντίγραφο της απόφασης, για πότε το 'χωσα κάτω απ' τη μύτη της Διευθύνσεως, πώς απόλαψα τα ξυνισμένα μούτρα των αρμοδίων, τι να σου πω! Απ' το Πρωτοδικείο του Πειραιά στον Κορυδαλλό κι από κει στου Παπάγου, στο Νοσοκομείο των Φυλακών, όπου 'χε καταφέρει να μεταφερθεί ο γκαρδιακός κοτοπουλάς μας, τα χιλιόμετρα καταπιώθηκαν αχόρταγα. Εμβρόντητες με αντίκρισαν οι πύλες, αποσβολωμένες μας ξεπροβόδισαν, με το απολυτήριο στην τσέπη. Κόντεψα να πάθω απ’ της καρδιάς μου το σφυροκόπημα. Τον κοτοπουλά μου τον κανάκευα σα να τον είχα γεννήσει. ήταν το δημιούργημά μου. Τρομπάριζα φρέσκον αέρα ελευθερίας γύρω του αντλώντας από ένα ολιγόστιχο αρθράκι της Δικονομίας. Τι χαρά, θεοί!
         Ήταν ο δόλιος άφραγκος, καθώς μου δήλωσε. Ούτε για ταξί δεν είχε πάνω του. Μοιραστήκαμε τις οικονομίες μου και χωρίσαμε ευτυχισμένοι. Εγώ πιο πολύ, ίσως! Θα βλεπόμασταν συντόμως.
         Δεν τον ξανάδα τον καλό κοτοπουλά. Όχι πως δεν άντεξε η καρδιά του. Όταν του τηλεφώνησα σε κάμποσες μέρες, ήταν βαρύς. Λίγο ντροπαλά, του θύμισα το χρέος. Όχι το άλλο, το γνωστό, μα του δικού μου κόπου, πού 'μενε μισοπληρωμένος κι ανεξόφλητος. Απάντησε στον πληθυντικό, σοβαρά κι επίσημα:
         [i]-Αρκετά πήρατε!
         -Μα εγώ έκανα τρεις δίκες για να σε λευτερώσω. Ό,τι μου 'δωσες το ξόδεψα σε γιατρούς και σ' ενσήματα. Και τι να πω για την προσπάθειά μου!
         -Ποια προσπάθεια; [b]Το νόμο εφάρμοσες![/b][/i]
         Σα ν’ άκουγα μακρινό παραμύθι, ποίημα εξωγήινο, συνδιάλεξη αλλογενών! Ήρθα και φούσκωσα, κιτρίνισα, κοκκίνισα -ποιος ξέρει! Σαν άνοιξα το στόμα μου, το τηλέφωνο έκανε [i]μπιπ, μπίιπ, μπιπ, μπιπ, ταρατατζούμ, τριαλαριλαρό, ταρατατά…[/i] Κι ύστερα: [i]Ολέ![/i]
         Το τρένο ροβόλαγε πέρα μακριά, στην κατηφόρα.
         Επώθηκε: Η δικηγορία είναι σαν τον έρωτα…[/size]

[right][i] [Πρώτη δημοσίευση στο π. ΓΙΑΤΙ Σερρών, Ιούλ-Αύγ. 1991][/i][/right]

Τελευταία Νέα

Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
23:10
23/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
18:41
18/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
09:55
15/10/19
Η Συντονιστική Επιτροπή της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος, που...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
15:00
14/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΕΑΝΔΑ
13:40
14/10/19
Ένωση Ασκουμένων και Νέων Δικηγόρων Αθηνών               ...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
10:20
08/10/19
Η Μόνιμη Επιτροπή Δοκιμασίας Επάρκειας του άρθρου 16 Κώδικα Δικηγόρων (Ν.4194/2013) ανακοινώνει ότι...
Εκδηλώσεις
18:39
07/10/19
Το Ινστιτούτο Διεθνούς και Ελληνικού Αθλητικού Δικαίου (Ι.Δ.Ε.Α.Δ.)  σας προσκαλεί στην ετήσια...
Ανακοινώσεις ΔΣΑ
13:18
04/10/19
Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών διοργανώνει Σπουδαστήριο για τον νέο Ποινικό Κώδικα, για ασκούμενους...
Εκδηλώσεις
12:51
02/10/19
  Η PALLADIAN CONFERENCES διοργανώνει για 6η συνεχή...
Προκηρύξεις
19:30
23/09/19