[poll] Πιστεύετε ότι προστατεύονται οι ασκούμενοι δικηγόροι από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο;

6 απαντήσεις [Τελευταία καταχώρηση]
Χρήστος Κλειώσης
Εικόνα: Χρήστος Κλειώσης
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 20/11/2006

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Θα προσπαθήσω να ανοίξω μια συζήτηση για ένα θέμα που προσωπικα δεν με αφορά πια, αφου έχω πάρει την άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος, αλλά αφορά ένα πολυ μεγάλο αριθμο συναδέλφων καθώς και την ποιότητα του επαγγέλματός μας.

Το νομικό καθεστώς του ασκουμενου, το οποίο καθορίζεται μόνο από λίγες διατάξεις του επαγγελματικού μας κώδικα, είναι ιδιαίτερα ελαστικό, παρέχοντας με αυτό τον τρόπο μεγάλες εξουσίες στο γραφειο ή τον δικηγόρο που θα προσλάβει τον ασκούμενο.

Δεδομένου του μεταβατικού καθεστως του ασκούμενου, που σε λίγους μήνες θα γίνει κανονικός δικηγόρος, ο νομοθέτης δεν θεώρησε σκόπιμο να κατοχυρώσει καποια δικαιώματα του ασκουμενου. Το γεγονός ότι τελει σε καθεστώς μαθητείας, τον στερει απο τα δικαιώματα που θα είχε ένας εργαζόμενος.

Αυτή όμως η πραγματική κατάσταση έχει ως αποτελέσματα:

[b]1) Η "μαθητεια" να μην ειναι πάντα μαθητεία. [/b]
Πράγματι επαφίεται στην καλή διάθεση του δικηγόρου να μάθει κάποια πράγματα στον ασκούμενο. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα σεμινάρια του ΔΣΑ. Αλλα και αυτό δεν είναι μια λύση ολοκληρωμένη (και άλλωστε αφήνει απ' εξω αυτή η λύση τους ασκούμενους της επαρχίας). Αυτό που θα πρέπει να αποκομίσει ο ασκούμενος, θα έπρεπε να είναι η δυνατότητα να μπορει να δράσει αυτόνομα ως επαγγελματίας. Αυτό όμως, όλοι έχουμε παραδεχτει ότι δεν θα έρθει παρά μετά απο χρόνια τριβής. Άρα, η άσκηση παράγει μη ολοκληρωμένους επαγγελματιες, που θα πρεπει απο μόνοι τους να ταλαιπωρηθουν για να μπορέσουν μετά από κάποια χρονια, κανοντας τον δικό τους κυκλο πελατων και γνωριμιών, να αυτονομηθούν επαγγελματικά. Επομένως, η άσκηση μπορεί στην ουσία να κρατήσει χρόνια.

[b]2) Απουσία κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων. [/b]
Η πρόφαση ότι οι νεοι δικηγόροι και κατ' επέκταση οι ασκούμενοι , ασκουν ελευθέρια επαγγέλματα, τους στερει, οποιαδήποτε ουσιαστική δυνατοτητα να προστατέψουν τον εαυτό τους απο οποιαδήποτε αυθαιρεσία συναδέλφου τους, στην εξουσία του οποίου υπόκεινται. Το εργατικό δίκαιο, το οποιο εφαρμόζεται στις σχέσεις μισθωτών, και όχι στις συνεργασιες ελεύθερων επαγγελματιών, δεν δίνει κανένα περιθώριο καταγγελίας ή συλλογικής δράσης των ασκουμένων ή των νέων δικηγόρων. Επομένως, οι μεγαλύτεροι δικηγόροι, δεν διατρέχουν κανένα σοβαρό κίνδυνο αν αποφασίσουν να μην πληρώσουν έναν ασκούμενο ή να τον διώξουν, ή να του ζητήσουν να εργαστεί πέραν των συμφωνημένων ωρών.

[b] 3)Λανθάνουσα σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ δικηγορου στον οποίο γίνεται ή άσκηση και του ασκούμενού του.[/b]
Πράγματι, υπάρχει μια αντίφαση μέσα στον ίδιο τον νόμο που αναθέτει την διδασκαλία, την μαθητεία της δικηγόριας, σε κάποιον που σε λίγα χρόνια θα είναι ανταγωνιστής του μαθητευόμενου. Πράγματι, είναι δυνατόν, να μην έχει συμφέρον ο μεγαλύτερος σε ηλικία δικηγόρος στον οποίο γίνεται η άσκηση, να αποκαλύψει τα μυστικά του επαγγέλματος, αφήνοντας τον ασκούμενο να σπαταλήσει το χρόνο άσκησης σε διεκπεραιωτικες εργασίες που θα έκανε και ένας απόφοιτος λυκείου. Είναι επομένως εξ όρισμου, μια σύγκρουση συμφερόντων η οποία δεν επιτρέπει να πραγματοποιηθούν οι στόχοι για τους οποίους έχει προβλεφθεί ο θεσμος της άσκησης.

[b]Θέτω λοιπόν το ερώτημα και στα μέλη του φόρουμ, τι πρέπει να κάνουμε για να μπορέσει ο πτυχιούχος της νομικής να ασκήσει μια επαγγελματική δραστηριότητα που θα του εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές εισόδημα;[/b]

Εντούτοις δεν θα ήθελα να δώσω την εντύπωση ότι τα ισοπεδώνω όλα. Φυσικά και υπάρχουν γραφεία που νοιάζονται και βόηθούν τους ασκούμενους τους να σταδιοδρομήσουν. Το θέμα όμως είναι ότι αυτη η βοήθεια παρέχεται μονο και μόνο επειδή το επιθυμούν οι επικεφαλής των γραφείων. Αν ήθελαν, θα μπορούσαν και αυτοι να μην βοηθήσουν.
Αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει, ειναι μια θεσμική βοήθεια στον νέο επαγγελματία να κερδίσει το είσοδημα και την αξιοπρέπειά του.

almos
Εικόνα: almos
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 07/10/2006

Σύμφωνα με την από 4 Ιουλίου 2006 [b]απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Α.:[/b] [i]"ο έμμισθος συνεργάτης δικηγόρος που παρέχει τις υπηρεσίες του σε άλλο δικηγόρο οφείλει να αμείβεται σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στον ν. 1093/80 για τους έμμισθους δικηγόρους του Δημοσίου. Σε κάθε περίπτωση ακόμα και αν η παροχή των υπηρεσιών δεν πραγματοποιείται κατά πλήρη απασχόληση η αμοιβή του συνεργάτη δικηγόρου δεν δύναται να είναι κατώτερη από το 75% της αμοιβής που προβλέπεται στον ν. 1093/80 και η οποία ανέρχεται σήμερα στο ποσό των 850 ευρώ για το δικηγόρο παρά Πρωτοδίκαις (χωρίς οικογενειακά βάρη και τίτλους μεταπτυχιακών σπουδών) και 1.050 ευρώ για το δικηγόρο παρ' Εφέταις. [b]Για τους ασκούμενους δικηγόρους που εργάζονται σε δικηγορικά γραφεία, το ποσό αμοιβής δεν μπορεί να είναι κατώτερο των 600 ευρώ."[/b][/i]

!arrow [u]Ερώτημα:[/u] Τι ποσοστό των δικηγορικών γραφείων της Αθήνας "σέβεται" την ως άνω απόφαση; !lol

Στάθης Σταθόπουλος
Εικόνα: Στάθης Σταθόπουλος
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 24/10/2006

[left]Στην πράξη οι Δικηγορικοί Σύλλογοι αποτελούν σπάνια μορφή συνδικαλιστικής και "συντεχνιακής" εκπροσώπησης που συστεγάζουν μόνο κατ΄ όνομα «συναδέλφους», οι οποίοι, όμως, προ πολλού έχουν ήδη διαχωριστεί σε «εργοδότες» και «εργαζόμενους». Είναι, ίσως, παράδοξο αλλά όμως αληθινό ότι αυτό συμβαίνει σε χώρο όπου κινούνται και εργάζονται νομικοί. Παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις σε μαζικούς Συλλόγους, όπως ο ΔΣΑ, όπου η ραγδαία αύξηση των μελών υπερενισχύει συνεχώς την πλευρά των «εργαζόμενων» αλλά διατηρεί ουσιαστικά σταθερή αριθμητικά εκείνη των «εργοδοτών».

Υπό το πρίσμα αυτό τόσο η πρόσφατη (Ιούλιος 2006) ,όσο και παλαιότερες αποφάσεις ή συμβουλευτικές παραινέσεις του Συλλόγου για καθιέρωση ελάχιστου ορίου αμοιβών των ασκουμένων και «συνεργαζόμενων» δικηγόρων αποδεικνύεται ότι κινούνται μεν προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά συναντούν δυσχέρεια στον εξοπλισμό τους με γενική δεσμευτικότητα, ώστε να ισχύσουν ως «απόφαση». Κι αυτό γιατί επιχειρείται να λειτουργήσουν ως διορθωτικός μηχανισμός σε μια κατάσταση που υπάρχει, αλλά τυπικά-θεσμικά δεν αναγνωρίζεται ακόμα. Όμως, ο «συνεργάτης» στην πραγματικότητα και υπάρχει και ταλαιπωρείται.

Όταν ο συνεργαζόμενος (πολύ) νέος δικηγόρος εξακολουθεί να θεωρείται και να αποκαλείται συνάδελφος, αλλά υπόκειται στις διευθυντικές οδηγίες και κατευθύνσεις άλλου συναδέλφου του αρχίζει να ξεδιπλώνεται το παράδοξο αυτό. Από εκεί και πέρα εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη να τον πληρώσει με τους όρους που κάθε φορά τίθενται από το Σύλλογο.
Έναντι της Πολιτείας, της φορολογικής Αρχής, αλλά -κυρίως- του οικογενειακού, κοινωνικού και φιλικού περιγύρου του, ο δικηγόρος αυτός εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται σαν ελεύθερος επαγγελματίας-σε "καφενειακού τύπου" συζητήσεις μη νομικών μάλιστα θεωρείται a priori επιτυχημένος πρωταγωνιστής της ελεύθερης αγοράς. Εντούτοις δεν μπορεί να νοηθεί «μισθός» κατά νομική ακριβολογία, γιατί ο μισθός προϋποθέτει σχέση εξαρτημένης εργασίας που αναγνωρίζεται και προστατεύεται από το Δίκαιο.

Το πρόβλημα θα μπορούσε να λυθεί:
1. με την πλήρη κατοχύρωση και αυτού του είδους ημι-εξαρτημένης δικηγορίας που γνωρίζει η πράξη αλλά δεν αναγνωρίζει ακόμα ο «κανόνας». Συνεργαζόμενος δικηγόρος, που πολύ συχνά συστεγάζεται και σε κάθε περίπτωση παρέχει κατά πλήρη ή μερική απασχόληση υπηρεσίες σε άλλο δικηγόρο -δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της ΕΑΝΔΑ- μόνο τότε θα αποκτήσει πλήρως κατοχυρωμένα δικαιώματα (αμοιβή, ασφαλιστική κάλυψη, ωράριο κλπ., όταν ο κανόνας ενσωματώσει την πραγματικότητα και ο θεσμός αυτός βρει αναγνώριση. Χωρίς την κατοχύρωση αυτή είναι πολύ δύσκολο να υποχρεωθεί κάθε ελεύθερος επαγγελματίας να πληρώσει άλλον (υποτίθεται) ελεύθερο επαγγελματία, που, όμως, στην πράξη λειτουργεί ως μισθωτός, αλλά αυτό δεν γίνεται αποδεκτό από το ισχύον πλαίσιο.
2. με τη λειτουργία στην πράξη αποτελεσματικού μηχανισμού συνεργασίας για την γενική και ανεξαίρετη εφαρμογή τέτοιων αποφάσεων. Ο μηχανισμός αυτός σε πρώτο στάδιο μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει συνεργατικά,καθώς τυχόν ελεγκτική δράση του θα προσέκρουε σε άλλα προβλήματα. Στο τέλος τέλος αν όλοι αναγνωρίζουν το πρόβλημα αυτό, ας συμβάλει ο καθένας από τη θέση του να λυθεί.[/left]

Χρήστος Κλειώσης
Εικόνα: Χρήστος Κλειώσης
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 20/11/2006

[center]
lex imperfecta est lex nulla[/center]

Η απάντηση του Στάθη είναι πραγματικά πλήρης ως προς την περιγραφή της ζωής ενός νέου δικηγόρου ή ασκουμενου. Θα συμφωνήσω απόλυτα. Ως προς τις λύσεις, τις οποίες δυστυχως θεωρώ ανεπαρκεις θα εκφράσω την επιφύλαξή μου.

H ρυθμιση (ή συνδικαλιστική αυτορύθμιση) που προτείνεται απο τον Στάθη ειναι κατά την γνώμη μου ατελέσφορη γιατι πολύ απλά το πρόβλημα δεν δεν είναι το ότι τα δικηγορικα γραφεια δεν δίνουν στους νεους δικηγόρους αυτο που αξίζουν, αλλά το ότι πολλες φορές και τα ίδια δεν το έχουν.

Αν εξαιρεθουν τα γραφεια ( τα οποια δεν αποτελουν αντιπροσωπευτικό δειγμα) τα οποία πραγματοποιούν πραγματικά μεγάλα έσοδα, τα υπόλοιπα, βρίσκονται σε οικονομικό καθεστώς ανάλογο μικρομεσαίας επιχείρησης που τα φέρνει βόλτα αλλα όχι με μεγάλους κύκλους εργασιών.

Απο εκει ξεκινά το πρόβλημα.

Η[b] συνολική υπηρεσία που μπορουν να παρέχουν οι δικηγόροι σα σύνολο , ας πούμε η αγορά των δικηγορικών υπηρεσίών, μπορεί να παρέχει μια συνολική αμοιβή, η οποία, ακόμη και αν κατανεμηθεί δίκαια σε όλους με βάσει την εργασία τους (σε καθεστώς σοσιαλιστικής ουτοπιας δηλαδη), δεν μπορεί, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, να παράσχει σε όλους ένα αξιοπρεπες επίπεδο ζωής . [/b]

Και αυτό επειδή είμαστε, πολύ απλα, επειδή είμαστε πάρα πολλοί και ως εκ τουτου αντικαταστατοι και αναλωσιμοι. Δεν φταίνε οι μεγάλοι συναδέλφοι, αυτοί πολύ απλά κοιταν το συμφέρον τους, και ίσως την δική τους επιβίωση. (βλεπε σανίδα του καρνεάδη στο γενικό ποινικό)

[b]Κατά την γνώμη μου η λύση είναι μία. Να επιτραπει στους δικηγόρους η [u]επιχειρηματική δραστηριότητα.[/u] Τα λεγόμενα κωλύματα περί "λειτουργήματος" του δικηγορικου επαγγέλματος " το οποιο δεν επιτρέπει την άσκηση εμπορικής δραστηριότητας, τα θεωρώ φαιδρα.

Αφ' ης στιγμης δεν μπορει να μας ζήσει το επάγγελμα που μας ερριξαν οι πανελληνιες , οι φιλοδοξιες των γονιών ή ακομη και οι προσωπικές ματαιοδοξίες, θα πρέπει να στραφούμε αλλου. Και δεν θα πρέπει να τιμωρηθουμε για μια επιλογή επιβιωσης χάνοντας την ιδιότητα του δικηγόρου για την οποια ταλαιπωρηθήκαμε και ταλαιπωρουμαστε τόσο.[/b]

Άλλωστε αν ήθελε το σύστημα να προστατεύσει το κύρος του δικηγόρου κατά της "κατώτερης ηθικά εμπορικής δραστηριοτητας" , η οποία ειναι η μονη λύση που αρμόζει σε ανθρώπους που σπατάλησαν χρόνια απο την ζωή τους μελετωντας τόσα οικονομικά δικαια, θα είχε λάβει μέτρα όπως αυτά στην Αγγλία, οπότε θα είμασταν πολυ λιγοτεροι αλλα σε καλυτερη οικονομική κατάσταση.

Αλλά δυστυχώς πληρώνουμε τις αμαρτίες πελατιακων σχέσεων που στοχεύαν να ικανοποιήσουν την αφελη επιθυμία των μικροαστών του 70 να κανουν το γιο τους δικηγόρο γιατρό η αρχιτέκτονα....

Επομένως, καταλήγω στο ότι η απουσια προστασιας των νέων δικηγορων (η οποία στην επαρχία ειναι ακόμα πιο έντονη) οφείλεται στον πληθωρισμό των δικηγόρων. Όταν αυξανονται τα εργατικά χέρια πέφτουν οι αμοιβές τους και οι συνθήκες εργασίας χειροτερεύουν γιατί γίνονται αναλώσιμοι. (και αυτά τα ομολογώ χωρίς να ανήκω σε κάποιο "κοινωνικά ευαίσθητο" πολιτικό χώρο !offtopic )

Rebel Assault
Εικόνα: Rebel Assault
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 09/10/2006

[b]Συνεπώς, λιγότεροι εισακτέοι μέσω Πανελληνίων στην Νομική Σχολή Αθηνών;[/b] !question

Χρήστος Κλειώσης
Εικόνα: Χρήστος Κλειώσης
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 20/11/2006

Ορέστη,

μην ξεχωριζεις μια φράση απο τα συμφραζόμενα, γιατί δημιουργεις λανθασμένη εικόνα.

Εγώ εννοώ ότι θα πρέπει να υπάρχει μια συνεπεια στην αντιμετώπιση του στάτους των δικηγόρων

Αυτό σημαίνει πως πρέπει :

α) ειτε να υπάρχει περιορισμος στο πεδιο των οικονομικών δρστηριοποιήσεων των δικηγόρων ωστε να αποκλειονται οι εμπορικες δραστηριότητες, αλλα ταυτόχρονα να υπάρχει και ένας έλεγχος και μια προστατευτική πολιτική ως προς την εισοδο και τα δικαιωματά τους
β) είτε να μην υπάρχει καποιος έλεγχος στην εισοδο στο επάγγελμα ούτε κάποιος περιορισμός, αλλά αυτή η απουσια προστασίας να αντισταθμίζεται απο την παροχή την δυνατοτητας στον δικηγόρο να δραστηριοποίηθει και σε άλλους οικονομικους τομεις πχ επιχειρηματικο.

Το να κλεινουμε τις δυνατοτητες οικονομικής δραστηριοποίησης, απαγορευοντας εκ του νόμου την επιχειρηματικη δραστηριοτητα του δικηγόρου, και ταυτοχρονα το να μην προστατευονται τα επαγγελματικά δικαιωματα (αυξάνοντας ανεξέλεγκτα τον αριθμο των δικηγόρων που εισερχονται στο επάγγελμα) καταδικαζει τους νεους δικηγορους να πρέπει να μοιραστουν μια ήδη κορεσμένη αγορα παροχής δικηγορικων υπηρεσιων, χωρις να μπορουν να καταφύγουν σε άλλες λυσεις για να εξασφαλίσουν το εισοδημά τους.

Αυτή η ασυνεπεια οδηγει τον νέο δικηγόρο στο αδιεξοδο.

Η λύση ειναι του επαγγελματικού προβλήματος των νέων δικηγόρων είναι η συνεπής αντιμετώπιση:

ή προστατευτισμος και επιβολή επαγγελματικών κωλυμάτων
ή απελευθέρωση και αρση των επαγγελματικών κωλυματων

αυτή τη στιγμή εχουμε έναν συνδυασμο που βλάπτει το επάγγελμα και ιδίως τους νέους δικηγόρους:

de facto απελευθέρωση και de iure επαγγελματικά κωλύματα.

Αφής στιγμής διευκρίνησα την θεση μου αναμένω με ενδιαφέρον την απάντησή σου.

Χρήστος Κλειώσης

Χρήστος Κλειώσης
Εικόνα: Χρήστος Κλειώσης
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 20/11/2006

Δεδομένου ότι, σύμφωνα με αυτό το δημοψήφισμα, η πλειοψηφία θεωρεί ότι το θεσμικό πλάισιο είναι ανεπαρκες, τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει για να βελτιωθεί η κατάσταση των ασκούμενων δικηγόρων?

Αν εσύ ήσουν αυτος που λαμβάνεις τις αποφάσεις, τι θα έκανες?

Νόμιζω ότι ένας διάλογος για το θέμα των ασκούμενων είναι η απαραίτητη αφετηρία για την βελτίωση της κατάστασή τους, για αυτό και καλώ κάθε μέλος του φόρουμ να συμμετάσχει σε αυτόν...

(από την αδιαφορία, τη σιωπή και την μοιρολατρία προτιμω τα λόγια και ας είναι καμιά φορα του αέρα...)