Αφιέρωμα στην Επέτειο του Πολυτεχνείου

6 απαντήσεις [Τελευταία καταχώρηση]
almos
Εικόνα: almos
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 07/10/2006

Ενόψει του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, αναδημοσιεύω παρακάτω αποσπασματικές απομαγνητοφωνήσεις σπάνιων ηχητικών ντοκουμέντων της φοιτητικής εξέγερσης του Νοέμβρη '73. Τα παρακάτω αποσπάσματα αποτελούν χαρακτηριστικό δείγμα του τρόπου με τον οποίο σκέπτονταν οι νέοι άνθρωποι, οι φοιτητές εκείνης της εποχής...

[b][u][center]ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΤΟΥ "ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ" ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ.[/center][/u][/b]

[i] !arrow «…Διεκδικούμε το δίκιο μας μ’ αγώνα! Ο Μεγαρικός λαός έρχεται και υπόσχεται ν’ αγωνιστεί σήμερα στο πλευρό του φοιτητικού και εργαζόμενου λαού. [b]Ο αγώνας είναι κοινός![/b] Δεν είναι μόνο για την πόλη των Μεγάρων ή το Πολυτεχνείο! Είναι για την Ελλάδα! Για το λαό της που θέλει να καθορίζει τη ζωή του, να εξασφαλίζει την υγεία του, για να πορεύεται στο δρόμο της προκοπής! [b]Βασική προϋπόθεση: η ανατροπή της δικτατορίας και η αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας!…»[/b]

!arrow [b]«…Αγωνιζόμαστε μαζί για την ανατροπή της χούντας [/b]και την εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την εθνική ανεξαρτησία και τον τερματισμό της αμερικανικής κατοχής! Κάτω η δικτατορία! Ζήτω η Δημοκρατία! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! Εκπέμπουμε στους χίλιους πενήντα χιλιόκυκλους. Ελληνικέ Λαέ, εμείς οι φοιτητές, τα δικά σου παιδιά, αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της χούντας. Ο αγώνας είναι παλλαϊκός, αντιδικτατορικός, αντιχουντικός, αγώνας! Αυτόν τον αγώνα μόνο εσύ μπορείς να τον κάνεις. [b]Ή τώρα ή ποτέ!…» [/b]

!arrow [b]«...Αντιμετωπίζοντας αξεπέραστες αντιφάσεις, η χούντα προσπαθεί με μέσα δημοκρατικού κυνισμού να ξεγελάσει την κοινή γνώμη! Ο λαός απαντά με κινητοποιήσεις στην κωμωδία της λύσεως Μαρκεζίνη! Ελληνικέ λαέ, μπορείς με τον αγώνα σου να απαλλαγείς από τη δικτατορική τυραννία!...»[/b]

!arrow «…Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων! Ζητάμε την καθολική συμπαράσταση στον αγώνα μας! Είναι και δικός σου αγώνας, ελληνικέ λαέ! [b]Πρέπει να πάψει η τηλεόραση και το ποδόσφαιρο ν’ αποτελούν την ελληνική ιδεολογία![/b] Είναι καιρός να πάρουμε το τιμόνι της χώρας στα χέρια μας, αφαιρώντας το από τους πενταγωνικούς εθνοσωτήρες! Ελληνικέ λαέ, σκέψου το μέλλον των παιδιών σου αν προλάβουμε να τραφούμε την αμερικανική ιδεολογία! Σκέψου την καλλιέργεια της πολιτικής απάθειας και του ατομικισμού! Λαέ, διεκδίκησε το δικαίωμα να χτίσεις τον πολιτισμό σου!…»

!arrow «…Λαέ, στα εξήμισυ χρόνια της φασιστικής δικτατορίας, προσπάθησαν να αποδυναμώσουν κάθε δημοκρατικοποίηση! Σήμερα, οι φοιτητές αρχίσανε έναν αγώνα που έχει ως στόχο την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας και την ανεξαρτητοποίηση της Ελλάδος από τα συμφέροντα του διεθνούς κεφαλαίου! […] Η Ελλάδα κυβερνάται από ξένα συμφέροντα! Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος προσπαθεί τώρα να καλυφθεί πίσω από [b]μια μάσκα δημοκρατίας με την ψευτο-κυβέρνηση Μαρκεζίνη και τις ψευτο-εκλογές που προκηρύσσει...» [/b]

!arrow «…Ενωμένοι στον Αγώνα! [b]Ενωμένοι στην αντιμετώπιση των μέσων που χρησιμοποιεί η δικτατορία![/b] Δεν φοβόμαστε την δικτατορία! Κάτω η χούντα! Η χούντα θα πέσει! Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε! Υπερασπιζόμαστε τα δίκαια του ελληνικού λαού! Λαέ της Αθήνας, θα νικήσουμε! Λαέ της Ελλάδος, θα νικήσουμε!…»

!arrow «…Λαέ της Αθήνας, ο αγώνας σου έδειξε πόσο υψηλό είναι το φρόνημά σου! Το φρόνημα με το οποίο υποστηρίζεις τα αγαθά της δημοκρατίας! […] Αυτή τη στιγμή, ο λαός μας πάλι συσπειρώνεται γύρω από το Πολυτεχνείο[…] και [b]οι ιαχές για ελευθερία και δημοκρατία ηχούν![/b] Ζήτω το έθνος μας! Ζήτω η Ελλάδα μας! Ζήτω το αδούλωτο φρόνημα του ελληνικού λαού!!…»

!arrow [b]«...Αυτή τη στιγμή διαπιστώνεις, ελληνικέ λαέ, πώς μας κατάντησαν! Πώς μας κατάντησαν! Αυτή τη στιγμή! Δεν υπάρχει άλλη στιγμή για να διαπιστώσεις πώς μας κατάντησαν![/b] Έλληνες! Έλληνες! Αυτή τη στιγμή πρέπει να μάθετε, πρέπει να μάθετε οπωσδήποτε τι γίνεται στην Ελλάδα μας! Τι κατόρθωμα γίνεται αυτή τη στιγμή από τη νεολαία της Ελλάδας! [b]Κι εσύ πρέπει να συμπαρασταθείς! Σήμερα! Αυτή τη στιγμή![/b] Πώς είναι δυνατόν να κοιμηθείς; Πώς είναι δυνατόν να κοιμηθείς όταν τα τανκς έχουν στηθεί μπροστά στην πόρτα του Πολυτεχνείου και σημαδεύουν τα παιδιά σου;…»

!arrow «…Σήμερα! Αυτή τη στιγμή που τα μαθαίνεις! Αυτή τη στιγμή θα κατέβεις στους δρόμους και θα συνεχίσεις τον αγώνα μας! Κι αν αυτή τη στιγμή μας πιάσουν, κι αν αυτή τη στιγμή μας σκοτώσουν!… [b]Ναι, δεν φοβόμαστε να πεθάνουμε![/b] Όταν θα πεθάνουμε ελεύθεροι! Έλληνες, Έλληνες, πρέπει να μάθετε την αλήθεια! Τα παιδιά σας γεννήθηκαν λεύτερα! Πως τα παιδιά σας θα ζήσουν λεύτερα! Πως τα παιδιά σας θα ζήσουν γιατί πιστεύουν στη χώρα τους! Πιστεύουν στο μέλλον! Πιστεύουν στην προκοπή αυτού του τόπου! Έλληνες, ο ελληνικός λαός μάχεται και αγωνίζεται αυτή τη στιγμή και πρέπει να γίνει σύνθημα: ‘Ο αγώνας για την πίστη στη λευτεριά!’…»

!arrow «…Αδέλφια μας στρατιώτες, πώς είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τ’ αδέρφια σας; Πώς είναι δυνατόν να χυθεί ελληνικό αίμα; Αφού όλοι πιστεύουμε στη λευτεριά! Εγώ πρώτος αρχίζω τον Εθνικό Ύμνο, το αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας: [b]‘Σε γνωρίζω από την κόψη / του σπαθιου την τρομερή / σε γνωρίζω από την όψη / που με βία μετράει τη γη // Απ’ τα κόκκαλα βγαλμενη / των Ελλήνων τα ιερά / και σαν πρώτα ανδρειωμένη / χαίρε, ω χαίρε λευτεριά! // Κι ακαρτέρι κι ακαρτέρι / φιλελεύθερη λαλιά / ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι / από την απελπισιά // Κι έλεες πότε α! πότε βγάνω / το κεφάλι από τα’ ερμιές / κι αποκρίνοντο από πάνω / κλάψες, άλυσες, φωνές // Άργειε να ‘ρθη εκείνη η μέρα / κι ήταν όλα σιωπηλά / γιατί τα ‘σκιαζε η φοβέρα / και τα πλάκωνε η σκλαβιά…’.[/b] Ελληνικέ λαέ, πρέπει να μάθεις! Πρέπει να μάθεις ότι αυτή τη στιγμή αγωνίζονται τα παιδιά σου! Όλος ο ελληνικός λαός, και προπαντός ο λαός της Αθήνας, βρίσκεται στους δρόμους, μπροστά στα τανκς! Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο!…»

!arrow «…Ελληνικέ λαέ, απόψε, εδώ και λίγη ώρα, η χούντα, η δικτατορία, έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο! Η σκιά του στρατιωτικού νόμου έπαψε πια να είναι σκιά! Είδαμε τα τανκς να κυκλοφορούν στους δρόμους τους Αθήνας! Λαέ, [b]η χούντα ξεσκέπασε για άλλη μια φορά το πρόσωπό της! Φάνηκε καθαρά ποιες είναι οι προθέσεις της, όταν για πρώτη φορά αντιμετώπισε το λαϊκό αγώνα![/b] Έστειλε τα τανκς! Όμως όλοι ξέρουμε: [b]η χούντα έχει μόνο τα όπλα! Δεν έχει την καρδιά κανενός![/b] Είναι ξενοκίνητη! Και γι’ αυτό δεν την υποστηρίζει καμία παλλόμενη ελληνική καρδιά! [b]Είναι μια χούντα συμφερόντων! Σ’ αυτήν υπάρχουν και την αποτελούν άνθρωποι που αγωνίζονται για τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα, για τα συμφέροντα αυτών που τους έχουν διορίσει![/b] Ελληνικέ λαέ, αυτό το ξεμασκάρισμα της χούντας, δείξ’ το φανερά, δείξ΄ το φανερά χωρίς να φοβηθείς τα τανκς!…»

!arrow «…Λαέ της Αθήνας, αυτή τη στιγμή που η χούντα ξεμασκαρεύτηκε, μην σταματήσεις τον αγώνα σου! Λαέ της Αθήνας, [b]αυτή τη στιγμή που η χούντα έδειξε το πραγματικό της πρόσωπο, δείξε κι εσύ την ανωτερότητά σου!…»[/b][/i]

almos
Εικόνα: almos
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 07/10/2006

[center][u][b]ΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ[/b][/u][/center]

Το απόγευμα της 20ης Απριλίου 1967 στο σπίτι του συνταγματάρχη Μπαλόπουλου, 14 συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες, καθώς και ο ταξίαρχος τεθωρακισμένων Στ. Παττακός, είχαν μια μυστική συνάντηση, εξαιρετικά σημαντική για την μετέπειτα πολιτική πορεία του τόπου. Εκεί αποφασίστηκε η άμεση πραγματοποίηση του από πολύ καιρό σχεδιαζόμενου κινήματος, ενώ οι συνωμότες προσδιόρισαν ως χρονικό σημείο των ενεργειών τους τις μεταμεσονύχτιες και πρώτες πρωινές ώρες ης 21ης Απριλίου. Πραγματικά το πρωινό εκείνο τεθωρακισμένα κατέλαβαν νευραλγικά σημεία της χώρας: Πεντάγωνο, Βουλή, αεροδρόμια, τηλεπικοινωνίες, λιμάνια. Παράλληλα συνελήφθησαν πολλοί γνωστοί "φακελωμένοι" αριστεροί καθώς και οι πιο σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες ολοκλήρου του φάσματος του αστικού πολιτικού κόσμου. Το απόγευμα της 21ης Απριλίου ο Bασιλιάς Κωνσταντίνος δέχθηκε να ορκίσει "επαναστατική κυβέρνηση" με πρωθυπουργό τον Eισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Κόλλια, Aντιπρόεδρο της Kυβέρνησης και Υπουργό Εθνικής Αμύνης το στρατηγό Σπαντιδάκη, Υπουργό Προεδρίας τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, Yπουργό Εσωτερικών τον Στυλιανό Παττακό και Υπουργό Συντονισμού τον Ν. Μακαρέζο. Η Ελλάδα έμπαινε σε μια μεγάλη και επώδυνη πολιτική περιπέτεια, στην πιο μακρόχρονη δικτατορία της σύγχρονης ιστορίας της...

Αναμφίβολα η χούντα δεν ήταν μια περιπτωσιακή οργάνωση που στήθηκε από ομάδα στρατιωτικών την τελευταία στιγμή. Αντίθετα είχε προϊστορία που οι ρίζες της φθάνουν στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα στα λεγόμενα Κατοχικά Τάγματα Ασφαλείας (=Έλληνες προδότες, συνεργάτες των Γερμανών). Ο πολιτικός, κοινωνικός και πολιτισμικός συντηρητισμός σημαντικού μέρους του ελληνικού στρατού, το αντικομμουνιστικό μένος του, η αποσάρθρωση του πολιτικού βίου με αποκορύφωμα την πολιτική κρίση τον Ιούλιο του 1965, τις "Κυβερνήσεις της Αποστασίας" 1965-1966 και την ανάμειξη του Παλατιού στα πολιτικά δρώμενα υπήρξαν τα σημαντικότερα αίτια που οδήγησαν στην 21η Απριλίου. Αργότερα, γράφτηκαν πολλά για την ανάμειξη και άλλων εξωπολιτικών παραγόντων, όπως εκδοτών εφημερίδων, αυλικών αξιωματούχων και Αμερικανών διπλωματών που στόχευαν να εξουδετερώσουν κάποιες "επικίνδυνες" γι' αυτούς εξελίξεις. Γεγονός πάντως είναι ότι η χούντα των συνταγματαρχών ήρθε την 21η Απριλίου, αλλά τα βήματά της που πλησίαζαν, είχαν ακουστεί πολύ πιο πριν...

Μετά το αποτυχημένο "αντικίνημά" του εναντίον των δικτατόρων, το Δεκέμβριο του 1967, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος καταφεύγει στη Ρώμη μαζί με την οικογένειά του. Στο μεταξύ, ο Γ. Παπαδόπουλος γρήγορα ξεχώρισε ως ο ισχυρότερος παράγοντας του καθεστώτος. Η ικανότητά του να λειτουργεί εξισορροπητικά στις συνεχείς αντιθέσεις των δικτατόρων, του εξασφάλισε την πρωτοκαθεδρία μέχρι την ανατροπή του από τον ταξίαρχο Δ. Ιωαννίδη, το φθινόπωρο του 1973. Οι προσανατολισμοί της χούντας ως προς τις μεθόδους άσκησης εξουσίας ήταν σαφείς: εκτοπίσεις αντιφρονούντων στα ξερονήσια, απαγόρευση συναθροίσεων άνω των πέντε ατόμων και προληπτική λογοκρισία του Τύπου από απαίδευτους ένστολους λογοκριτές. Το Νοέμβριο του 1968 έχουμε δυο σημαντικά γεγονότα. Το πρώτο ήταν η αποτυχημένη απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη εναντίον του Παπαδόπουλου, που του στοίχισε μακρά φυλάκιση και φρικτά βασανιστήρια. Το δεύτερο υπήρξε η κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου, που εξελίχθηκε στην πρώτη μαζική λαϊκή εκδήλωση και κατέδειξε την αντίθεση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στο στρατιωτικό καθεστώς. Ταυτόχρονα στο εξωτερικό δραστηριοποιούνταν σημαντικές προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών, ανάμεσά τους ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης και η ηθοποιός Μελίνα Μερκούρη και εμφανίστηκαν τα πρώτα κινήματα αντίστασης προς το καθεστώς...

Το 1972 τελείωσε με την πορεία "πολιτικοποίησης -φιλελευθεροποίησης" του καθεστώτος από τον Παπαδόπουλο, που είχε συγκεντρώσει στα χέρια του τόση δύναμη όση, ίσως, κανένας άλλος δημόσιος άνδρας στη νεότερη ιστορία του τόπου μας. Ξαφνικά, στις 22 Φεβρουαρίου του 1973 πραγματοποιήθηκε η κατάληψη από 1.000 περίπου φοιτητές της Νομικής Σχολής μέσα στην καρδιά της Αθήνας, ενώ το Μάιο του 1973 ακολούθησε η εκδήλωση του αντιδικτατορικού κινήματος του Ναυτικού. Από της 8 Οκτωβρίου του 1973, πρωθυπουργός του καθεστώτος είναι ο Σπ. Μαρκεζίνης και ο Παπαδόπουλος κρατά για τον εαυτό του το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Από τις 14 Νοεμβρίου αρκετές εκατοντάδες φοιτητών κατέλαβαν το Πολυτεχνείο και από εκεί άρχισαν, μέσω αυτοσχέδιου ραδιοφωνικού σταθμού, να εκπέμπουν αντιδικτατορικά συνθήματα και να καλούν για ευρύτερη φοιτητική συμμετοχή στην πράξη της κατάληψης. Γρήγορα η κατάσταση έγινε εύφλεκτη και ανεξέλεγκτη, καθώς δεν άργησε να δημιουργηθεί γενικότερο κλίμα εξέγερσης με τη συγκέντρωση στους χώρους γύρω από το Πολυτεχνείο ευρύτατων λαϊκών στρωμάτων κάθε κοινωνικής προέλευσης, που διαδήλωναν τη συμπαράστασή τους στους έγκλειστους φοιτητές. Τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες της 16ης προς 17η Νοεμβρίου ένα τανκ παραβίασε την κεντρική είσοδο του ιδρύματος, ακολούθησε η εκκένωση του κτιρίου, η σύλληψη 1.000 περίπου ατόμων και η ακραία αστυνομική βία με πολλά θύματα που έγραψε τον αιματηρό επίλογο της εξέγερσης. Την ίδια στιγμή όμως είχε αρχίσει να γράφεται και ο επίλογος του στρατιωτικού καθεστώτος.

Στις 25 Νοεμβρίου 1973 ο διοικητής της ΕΣΑ ταξίαρχος Δ. Ιωαννίδης, συντονιστής μιας ομάδας αδιάλλακτων και υπερεθνικιστών αξιωματικών ανέτρεψε με αιφνίδιο πραξικόπημα τον φθαρμένο "αρχιεπαναστάτη" και τον Ιούλιο του 1974 οργάνωσε την πραξικοπηματική ανατροπή του προέδρου της Δημοκρατίας της Κύπρου αρχιεπίσκοπου Μακάριου επιθυμώντας την προσάρτηση ολόκληρης της Κύπρου στην Ελλάδα. Φυσικά αυτό το εγχείρημα, εντελώς ανεδαφικό και κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών, δεν έμεινε αναπάντητο και προκάλεσε την άμεση τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο, με μεγάλο αριθμό θυμάτων, αγνοουμένων, προσφύγων και τεράστιες υλικές καταστροφές. Η γενικότερη αποτυχία των στρατιωτικών να διαχειρισθούν την κρίση και το φιάσκο της γενικής επιστράτευσης οδήγησαν τους πραξικοπηματίες να καλέσουν τους "φαύλους", όπως αποκαλούσαν, παλιούς πολιτικούς να αναλάβουν ξανά κυβερνητικές ευθύνες. Τη νύχτα της 23ης προς 24η Ιουλίου του 1974 ο στρατηγός Γκιζίκης όρκισε ως πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που κλήθηκε από το Παρίσι, γεγονός που σηματοδότησε το τέλος της πιο μακροχρόνιας πολιτικής εκτροπής που είχε ζήσει ποτέ ο τόπος.

Η δίκη των πρωταιτίων της δικτατορίας με τις κατηγορίες της στάσης και της εσχάτης προδοσίας άρχισε στις 28 Ιουλίου 1975 ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών υπό την προεδρία του Ιωάννη Ντεγιάννη. Η απόφαση εκδόθηκε στις 23 Αυγούστου και προέβλεπε για τους Γ. Παπαδόπουλου, Ν. Μακαρέζο, Στ. Παττακό θάνατο και καθαίρεση για την κατηγορία της στάσης και ισόβια κάθειρξη για την εσχάτη προδοσία. Με μικρότερες ποινές καταδικάστηκαν οι: Γρ. Σπαντιδάκης, Γ. Ζωιτάκης, Δ. Ιωαννίδης, Ι. Λαδάς, Α. Λέκκας, Μ. Ρουφογάλης, Κ. Παπαδόπουλος και Κ. Μπαλόπουλος. Στις 25 Αυγούστου το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα τη μετατροπή των θανατικών ποινών σε ισόβια δεσμά, γεγονός που δείχνει τη δύναμη της δημοκρατίας και όχι την αδυναμία της, όπως ισχυρίστηκαν μερικοί. Το νέο Σύνταγμα που ψηφίστηκε ανακήρυσσε τη χώρα προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία και ορίζει ότι θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Την 1η Μαίου 1976 συγκίνηση προκάλεσε ο θάνατος του Αλέκου Παναγούλη σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η αντιπολίτευση και ο Τύπος έκαναν λόγο για δολοφονία με κύριους υπόπτους παλιούς θασιώτες της δικτατορίας που νοσταλγούσαν το παρελθόν...

almos
Εικόνα: almos
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 07/10/2006

[b][i]30 Νοεμβρίου 1969. Η έκθεση - καταπέλτης της Επιτροπής των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Στρασβούργου κατά της ελληνικης χούντας διέρρευσε στο Λονδίνο και εκτενή αποσπάσματά της δημοσιεύθηκαν στους Sunday Times και τον Observer. Στην Αθήνα, η προληπτική λογοκρισία είχε μόλις αρθεί και οι εφημερίδες αυτοελέγχονταν, προκειμένου να αποφύγουν τις δρακόντειες κυρώσεις που απειλούσε εναντίον των «παρεκτρεπομένων» ο πρόσφατος τότε νόμος περί τύπου της δικτατορίας (ν.δ. 346/1969).

Σε κυβερνητικό ανακοινωθέν «η αγγλική σοσιαλιστική κυβέρνησις» του Χ. Ουίλσον κατηγορήθηκε τότε «δια την αποχαλίνωσιν της κομματικής εκστρατείας την οποίαν διεξάγει κατ' αυτάς εναντίον της Ελλάδος». Το ίδιο ανακοινωθέν υπενθύμιζε τον απαγχονισμό του Καραολή και του Δημητρίου στην Κύπρο, δέκα τρία χρόνια πρωτύτερα, ενώ η «Εστία» και οι προπαγανδιστές της χούντας χαρακτήριζαν το Στρασβούργο «καφενείον η Ευρώπη».

Λίγες μέρες αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1969, καθώς με την προσχώρηση της Μάλτας ήταν βέβαιος ο σχηματισμός πλειοψηφίας των 2/3 εις βάρος της χούντας, η «κυβέρνησις» - όπως χαρακτηριστικά τιτλοφορούσε το σχετικό πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ Το Βήμα, και όχι «η Ελλάδα» - κατάγγελνε την ΕΣΔΑ και αποχωρούσε από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Την επαύριο, το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων εξέφραζε τα συγχαρητήριά του προς την κυβέρνηση «δια την γενναίαν, αξιοπρεπή και σθεναράν στάσιν, ήν έλαβε έναντι της αήθους και αγνώμονος ενεργείας των ξένων κατά της ενδόξου και υπερηφάνου χώρας μας» και αποφάσιζε τριήμερο σημαιοστολισμό της Αθήνας.[/i]

(Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, ΤοΣ 1/2002)[/b]

Rebel Assault
Εικόνα: Rebel Assault
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 09/10/2006

[size=14]Ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στις ημέρες εκείνου του Αγώνα στην Πάτρα:[/size]

[link=hyperlink url]http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/17/%ce%91%ce%af%ce%bc%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c/[/link]

[link=hyperlink url]http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/17/%ce%a4%ce%bf-%c2%ab%ce%a0%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%bf%c2%bb-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%a0%ce%ac%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%82/[/link]

[link=hyperlink url]http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/17/%ce%9f%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b9%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b8%ce%b7%ce%b3%ce%b7%cf%84%ce%ae-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%cf%80%cf%81/[/link]

[link=hyperlink url]http://manitaritoubounou.wordpress.com/2007/11/17/%ce%a4%ce%bf-%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ae%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85-1973-%cf%83%cf%84/[/link]

Τζούλια
Εικόνα: Τζούλια
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 02/10/2007

Με αφορμή τα πιο πάνω λινκς στα "Ζητήματα Κοινωνίας και Ορθόδοξης Χριστιανικής Θεολογίας", θα ήθελα να ρωτήσω αν μπορεί κάποιος να μας διαφωτίσει με συγκεκριμένα στοιχεία για τις σχέσεις της Εκκλησίας με τη Χούντα.

Rebel Assault
Εικόνα: Rebel Assault
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 09/10/2006

[quote1195505908=Τζούλια]
Με αφορμή τα πιο πάνω λινκς στα "Ζητήματα Κοινωνίας και Ορθόδοξης Χριστιανικής Θεολογίας", θα ήθελα να ρωτήσω αν μπορεί κάποιος να μας διαφωτίσει με συγκεκριμένα στοιχεία για τις σχέσεις της Εκκλησίας με τη Χούντα.
[/quote1195505908]
[size=14]Εκπληκτικά (!) "ιδανική πάσα" προς τον κ. Μαντζούτσο (γνωρίζεστε; αν δεν γνωρίζεστε να γνωριστείτε! !wink ), ο οποίος είμαι βέβαιος ότι θα τήν σουτάρει για γκολ στην εστία της Ελλαδικής Εκκλησίας στα πλαίσια πάντοτε του νεωστί οργανωμένου πολέμου εναντίον της διά αναφορών σε Χούντες, Μεταξάδες, εθνικο-Άνθιμους, Χριστόδουλους "και όποιον πάρει ο Χάρος"... !shame

Το παρακάτω είναι ειδικά αφιερωμένο:
[i]"[...]Ετσι αντίλογος στη μαρξιστική μονοφωνία δεν υπήρξε μετά τη δικτατορία. Ο «ελληνοχριστιανισμός» της επίσημης κρατικής ιδεολογίας είχε καταρρεύσει μέσα στη χλεύη, μαζί με το κενολόγημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της επταετίας. [b]Καμιά έγνοια από κανένα πολιτικό χώρο μήπως «μαζί με τα απόνερα το μπάνιου πετάμε και το μωρό[/b]». Κανένας προβληματισμός για το πού οδηγεί η ιδεολογική μονοτροπία, τι εγκυμονεί η απουσία αντιπρότασης.[...]"[/i]
[i][u]Πηγή: [/u]www.kathimerini.gr, Επετειακή αναδρομή, του Xρήστου Γιανναρά (18/11/2007)[/i][/size]

almos
Εικόνα: almos
Εκτός σύνδεσης
Ημ. Εγγραφής: 07/10/2006

[quote1195509136=Θεόδωρος Ορέστης Σκαπινάκης]
Εκπληκτικά (!) "ιδανική πάσα" προς τον κ. Μαντζούτσο (γνωρίζεστε; αν δεν γνωρίζεστε να γνωριστείτε! !wink ), ο οποίος είμαι βέβαιος ότι θα τήν σουτάρει για γκολ στην εστία της Ελλαδικής Εκκλησίας στα πλαίσια πάντοτε του νεωστί οργανωμένου πολέμου εναντίον της διά αναφορών σε Χούντες, Μεταξάδες, εθνικο-Άνθιμους, Χριστόδουλους "και όποιον πάρει ο Χάρος"... !shame[/quote1195509136]
Μη χειρότερα... !ciggy